I protiv volje moramo opet da pišemo o Bezimenom Društvu. To što ovo društvo radi; maltretiranja što ih ono čini: i električnim osvetljenjem i tramvajima prelazi sve granice. Prosto kao da za njih nema zakona u ovoj zemlji.
Razume se, da je za sve to ponajviše kriva naša opština, upravo oni koji su s društvom vezivali ugovor. Jer po tome ugovoru opštini i beogradskim građanima vezane su i ruke i noge, dok je društvu ostavljeno široke polje da radi kako hoće; da štiti svoje interese najskrupuloznije bez obzira hoće li se takav njegov rad sviditi opštini beogradskoj i njenim građanima.
S toga nastaje jedino pitanje: dokle će se ovako trpeti! Da, dokle će opština beogradska ravnodušno gledati ovo žmirkavo osvetlenje, koje tako skupo plaćamo, kao da imamo najjaču električnu svetlost! Hoće li se jednom učiniti kraj da se tramvaji beogradski urede kao i u drugim modernim varošima i prestonicama, da rade tačno i bez prekida; ili ćemo i dalje plaćati da se povezemo samo nekoliko koraka, pa da posle nastavimo put pešice, ili da uzalud čekamo po čitave sahate produženje vožnje.
Odgovor je jasan i kratak. Ovako kako Bezimeno Društvo sad radi ne sme dalje da ostane. Ono je dužno da uredi i svoje tramvaje, i da građanima daje dobru električnu svetlost, po ugovoru, kao što su ovi dužni da društvu tačno i uredno plaćaju.
Način, pak, koji je opština izabrala da se s Bezimenim Društvom iskusurava zbog njegovih neurednosti, po našem mišljenju nije ni dobar, niti odgovara interesima njenih građana. Jer nije pravo da se beogradski građani, koji podnose tolike terete u vidu trošarine a u celji da bi se Beograd ulepšao, i saobraćaj u njemu olakšao, kazne zajedno s društvom. A šta je nego kazna, kad već nekoliko dana građani ne mogu da se služe tramvajem na najdužoj i najnaseljenijoj liniji.
Ako društvo neće da uredi svoje linije kako bi trebalo i kako je dužno, ako je taj saobraćaj čak i opasan — državna vlast tu je da društvu naredi da sve ono otkloni što smeta redovnom i pravilnom saobraćaju u najkraćem roku, pa ako ono to ne učini, da mu koncesiju oduzme. Ovako kako je opština uradila, društvo će opravljati prugu možda mesec i dva dana, a za to vreme neka beogradski građani po ovom ladnom vremenu idu pešice.
Kao što čujemo, spor oko obustavljenih linija između opštine i društva, ako se ne postigne sporazum, otegnuće se u nedogled, a sve na štetu prestoničkih građana i lakšeg saobraćaja. A da toga ne bude treba opštini da priskoči u pomoć državna vlast i da Bezimeno Društvo nagoni: ili da vaspostavi i uredi pravilan i bezopasan saobraćaj ili da napusti Beograd i ide odakle je došlo.
Ostaviti i dalje da ono šikanira građane beogradske u opštinu bio bi prosto greh, a u isto doba izgledalo bi, da za svakoga u ovoj zemlji ima zakona i obveze samo ne za bezimenjake. A dotle sigurno nije došlo; pa za to treba s njima biti jednom na čisto.
To s pravom očekuju beogradski građani, a u toj celji i mi napisasmo ove redove.