U beogradskoj opštini već se u veliko sprema projekat budžeta za iduću godinu. Predsedništvo i ovoga puta obećava svojim sugrađanima izvršenje mnogih i prekih potreba Beograda, tražeći za to povećan budžet.
I prošle godine predsednik beogradske opštine, sprovodeći odboru budžet na rešavanje i odobrenje, obećavao je mnoge i krupne radove: dovršenje Nikoljskog Trga, potpuno uređenje Malog Kalemegdana, regulisanje Karađorđeve ulice, nasipanje bare Venecije i rošenje varoškog rejona.
Evo se završava ova godina, te smo u stanju da tačno vidimo koliko je od svoga obećanja u samoj stvari izvršila današnja opštinska uprava. Odgovor je i jasan i kratak. I ne samo da se ništa nije uradilo, nego se ništa nije ni preduzimalo. Građani su, dakle, obmanuti, a tako isto odbor opštinski, koji je budžet odobrio.
Više od deset godina na beogradske građane navaljeni su veliki tereti u vidu opštinske trošarine. Više od 10 godina kako oni za najpotrebnije namirnice plaćaju skoro dvostruko, samo da bi dočekali jednom uređen Beograd i snabdeven svima onim potrebama, koje jedna prestonica treba da ima. Međutim za sve to vreme nije se skoro ništa preduzelo, što bi Beogradu dalo tip jedne moderne, svetske varoši, a i ono što je otpočeto, ili se uradilo naopačke ili se u po rada napustilo.
Nikoljski se trg kaldrmiše već dve godine i nikako da se dovrši. Mali Kalemegdan, koji je stao opštinu dosta para, liči pre na otkopavanje kakvih rimskih grobova i razvalina, no na ono što je po projektu trebao da bude, Karađorđeva ulica nije ni taknuta i ako njome ide skoro cela naša navodna trgovina.
Nasipanje bare Venecije ide tako polako, da će ako se ovako i dalje bude pametno radilo, ostati našim sinovima i unucima da dovrše ono što su današnji slavni muževi u opštini započeli. A već reonsko pitanje ostaće, bez sumnje, za sva vremena otvoreno, i Beograd će se i dalje naseljavati i širiti na svojim periferijama, dok će centar ostajati prazan.
Tako je od reči do reči. Ništa u ovim redovima nema nevernog ili preuveličanog. Samo se moramo čuditi, da državna vlast to ne vidi, da ona ne nastoji da se jednom ozbiljski otpočne raditi na velikim radovima u beogradskoj opštini.
Jer za nas je jasno, da će stvari i dalje u beogradskoj opštini ići svojim starim putem. Obećavaće se sve kad je reč o budžetu opštinskom, a neće se raditi ništa sem što će se, možda, u nekim ulicama pretresti kaldrma kao što se to do sada obično radilo.
S toga mi tražimo i od odbora opštinskog i od državne vlasti da zatraži račune od opštinske uprave, gde su novci koji su za velike radove opštinske i ulepšavanje varoši namenjeni. Neka nedozvole više, da se onako veliki budžet beogradske opštine troši jedino na nameštanje nepotrebnog činovništva i služitelja, na održavanje nepotrebnih fijakera, kojima se čak i porodice opštinskih časnika voze, a zdravstvene prilike da se iz dana u dan pogoršavaju.
Sadašnja nam je uprava opštinska mnogo obećavala, pa evo kavo radi. Izgovor kako se sve ne može od jednom da postigne ima samo u toliko mesta, kad bi videli da se odista u opštini beogradskoj radi i da će se uraditi, ali jednako obećavati a ništa ne raditi za najveću je osudu.
Neka, dakle, odbor opštinski obrati najveću pažnju pri odobravanju budžeta za prošlu godinu, jer ovako kako je dosad bilo u beogradskoj opštini ne bi trebalo da bude i dalje. Beograd se mora što pre urediti i snabdeti svim onim što jedna prestonica treba da ima.
A to će biti, ako u opštini bude istinskih radenika i ako odbor opštinski vrši savesno svoju dužnost.
Oklevanja i odugovlačenja bilo je i suviše. Red je da se počne raditi i da se građanima prestoničkim dâ makar i najmanja naknada za one silne terete što ih svakodnevno podnose.